De berg spreekt

Reflectie

Het volgende verhaal is van een voor mij onbekende auteur. De reden dat ik het heb overgenomen is dat de metafoor die het bevat mij erg aanspreekt. Een van de motto’s die ik persoonlijk aanhang is dat de buitenwereld de ongenaakbare reflectie is van onze binnenwereld.

Citaat van onbekende auteur:

“Een jongeman wilde het vèr brengen in de wereld en had daarom altijd vlijtig gestudeerd. Verre reizen hoorden niet tot zijn programma. Kort na zijn examen bezocht hij Zwitserland en maakte een voettocht door de bergen. ‘Wat is het hier móói !’ riep hij en hoorde uit de bergen een verre stem: ‘… hier móói!’ Dit verschijnsel had hij tijdens zijn studie in de economie nog nooit gehoord. Wie riep hem hier wat toe? Werd hij nageaapt? Hij probeerde het nòg eens. ‘Sùkkel !’ riep hij en de stem uit de bergen antwoordde: ‘Sùkkel!’ ‘Ná-aper!’ riep hij weer, iets vertoornd en hoorde weer: ‘Ná-aper!’ Gelukkig ontmoette hij een wijze schaapherder op zijn pad en vroeg hem, wie die vreemde stem was. ‘Luister eens: Dòm-oor!’ riep hij en kreeg: ‘Dòm-oor!’ terug. ‘Het kan ook anders’, zei de schaapherder, ‘hoor maar !’ Hij riep: ‘Uitstékend!’ En het ‘uitstékend’ galmde uit de bergen terug. Voor u geen wonder maar voor deze jongeman een openbaring. ‘Gewèldig!’ riep hij zelf ook en kreeg: ‘Gewèldig!’ terug. ‘Deze bergen’ zei de schaapherder, ‘zijn de spiegel van het menselijk leven… Wat je tegen de bergen roept, krijg je van de bergen terug. En wat je tegen mensen roept… krijg je van mensen als echo terug!’ De jongeman begreep het!”

 

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *